I postulat (zasada względności): prawa fizyki są jednakowe we wszystkich układach inercjalnych — nie istnieje wyróżniony układ odniesienia.

II postulat: prędkość światła w próżni jest stała ($c \approx 3\cdot 10^8\ \tfrac{\text{m}}{\text{s}}$) i taka sama dla każdego obserwatora, niezależnie od ruchu źródła i obserwatora.

W codziennym doświadczeniu prędkości się dodają (idąc po jadącym pociągu, poruszamy się względem ziemi szybciej). Intuicyjnie oczekiwalibyśmy, że światło z reflektorów pędzącej rakiety będzie szybsze. Tymczasem II postulat mówi, że prędkość światła jest zawsze taka sama ($c$) — niezależnie od ruchu źródła. To prowadzi do zaskakujących skutków (dylatacja czasu, skrócenie długości), sprzecznych z potoczną intuicją, ale potwierdzonych doświadczalnie.

Prędkością graniczną jest prędkość światła w próżni $c \approx 3\cdot 10^8\ \tfrac{\text{m}}{\text{s}}$. Żaden obiekt materialny ani sygnał nie może jej przekroczyć. Wynika stąd m.in., że informacja nie może rozchodzić się natychmiast, a rozpędzanie ciała do prędkości bliskiej $c$ wymaga coraz większej energii (nieskończonej dla osiągnięcia $c$).