W metalu elektrony walencyjne są zdelokalizowane — nie należą do pojedynczych atomów i mogą swobodnie poruszać się po całym krysztale.

Po przyłożeniu napięcia te swobodne elektrony przemieszczają się w uporządkowany sposób, przenosząc ładunek elektryczny. Dlatego metale są dobrymi przewodnikami.

Metal: warstwy dodatnich rdzeni przesuwają się względem siebie, ale wszechobecny gaz elektronowy nadal je spaja — metal zmienia kształt (jest plastyczny).

Kryształ jonowy: po przesunięciu warstw naprzeciw siebie znajdują się jony jednoimienne, które się odpychają — kryształ pęka (jest kruchy).

Magnez oddaje do „gazu elektronowego" 2 elektrony walencyjne, a sód tylko 1. Rdzenie $\text{Mg}^{2+}$ mają większy ładunek i silniej oddziałują z gęstszą chmurą elektronów.

Dlatego wiązanie metaliczne w magnezie jest mocniejsze, a magnez ma wyższą temperaturę topnienia niż sód.