„Carpe diem" („chwytaj dzień") to zachęta, by cieszyć się chwilą obecną, bo przyszłość jest niepewna, a życie krótkie. Postawa ta wiąże się z epikureizmem, który za cel życia uznawał osiąganie szczęścia i unikanie cierpienia (choć u Horacego z umiarem).

Słowa „non omnis moriar" („nie wszystek umrę") wyrażają przekonanie, że poeta nie umiera całkowicie — jego twórczość przetrwa wieki, a wraz z nią pamięć o nim. Sztuka daje artyście nieśmiertelność, trwalszą niż pomnik ze spiżu.

„Carpe diem" (epikurejska) kładzie nacisk na korzystanie z chwili i radość życia.

„Złoty środek" (stoicka) zaleca umiar i unikanie skrajności — zarówno nadmiaru, jak i niedostatku. Obie łączy dążenie do szczęścia, ale różnią się drogą: użycie chwili vs zachowanie równowagi.