Księga Hioba podejmuje problem cierpienia niezawinionego — pyta, dlaczego cierpią ludzie sprawiedliwi i niewinni. Hiob, mimo utraty wszystkiego, nie buntuje się przeciw Bogu i zachowuje wiarę. Księga pokazuje, że nie każde cierpienie jest karą za grzechy i że wiara może przetrwać próbę.

Vanitas („marność") to przekonanie, że wszystko, co ziemskie — bogactwo, sława, przyjemności — jest przemijające i ostatecznie nietrwałe. Kohelet powtarza „marność nad marnościami", skłaniając do refleksji nad kruchością życia i przemijaniem. Motyw ten powrócił m.in. w sztuce baroku.

„Hiobowe wieści" — złe, tragiczne wiadomości; pochodzi z Biblii (Hiob otrzymuje kolejne złe nowiny).
„Praca Syzyfa" — trud daremny; pochodzi z mitologii. To przykład, że język czerpie z obu źródeł kultury — biblijnego i antycznego.