Rozwiązanie

1. P; 2. F (komenda „Prezentuj broń!” jest wyrazem szacunku i uznania, nie lekceważenia).

Rozwiązanie

1. P (przeciwnicy zamilkli, Gereb spochmurniał, Acz oddał honory); 2. P („Czy mogę odejść?”, „Nie zbijecie mnie?”).

Rozwiązanie

C — mimo poniżenia Nemeczek pozostaje nieugięty, dumny i wierny przyjaciołom.

Rozwiązanie

B — fragment nie wyjaśnia, po co Nemeczek pojawił się na wyspie.

Rozwiązanie

Choć Nemeczek został pokonany fizycznie — słaby, sam przeciw wielu, wrzucony do wody i wyśmiany — okazał się silniejszy duchowo i moralnie. Zachował godność, odwagę i wierność przyjaciołom, nie ugiął się i nie został zdrajcą mimo gróźb. Jego postawa wzbudziła szacunek nawet u przeciwników: Feri Acz kazał oddać mu honory, a Gereb zawstydził się swojej zdrady. To siła charakteru, a nie siła fizyczna, uczyniła Nemeczka prawdziwym zwycięzcą.

Rozwiązanie

Gereb, który przeszedł do wrogów, najpierw drwił z pokonanego Nemeczka — jego uśmiech był szyderczy, wyrażał pewność siebie i lekceważenie. Kiedy jednak Nemeczek publicznie i z godnością napiętnował go jako zdrajcę, Gereb poczuł wstyd i wyrzuty sumienia — uświadomił sobie własną nielojalność. Dlatego śmiech „uwiązł mu w gardle”: zawstydzenie i poczucie winy odebrały mu pewność siebie.

Rozwiązanie

Tytuł: „Kamienie na szaniec” (Aleksander Kamiński). Bohater: Rudy (Jan Bytnar). Uzasadnienie: aresztowany przez gestapo Rudy był brutalnie torturowany, by wydał kolegów z konspiracji. Mimo ogromnego cierpienia zachował godną postawę — nie załamał się i nie zdradził przyjaciół ani organizacji. Jego nieugięta postawa w obliczu zagrożenia jest przykładem wierności i odwagi.

Rozwiązanie

B (języka polskiego — pojedynczy wyraz) oraz C („szyderstwa” = drwiny).

Rozwiązanie

B (bezokolicznik — forma nieosobowa) oraz C (przystać „przyłączyć się” → przystał).

Rozwiązanie

Brakujące przecinki: 1) domykający wtrącenie — „…znanym dziennikarzem, o pomoc”; 2) przed „aby” — „…wpadli na pomysł, aby…”; 3) przed „co” — „…na ponad 40 języków, co przyczyniło się…”.

Rozwiązanie

Wybieram karty B oraz C. Tytuł: Pan Tadeusz (Adam Mickiewicz).

• Karta B (ruiny zamku) — to zamek Horeszków, przedmiot sporu między Soplicami a Horeszkami; wokół zrujnowanego zamku toczy się konflikt (zajazd), napędzający akcję utworu.
• Karta C (las z niedźwiedziem) — nawiązuje do sceny polowania na niedźwiedzia: Tadeusz i Hrabia omal nie giną, ratuje ich celny strzał, a Wojski gra na rogu myśliwski koncert.

Rozwiązanie

Tematem jest przyjaźń — czym jest i jakie są jej rodzaje. Na początku autorka zastanawia się nad tym, dlaczego tylu filozofów próbowało zdefiniować przyjaźń, skoro wydaje się prosta — i zauważa, że bycie prawdziwym przyjacielem wcale nie jest łatwe. W kolejnych akapitach przedstawia poglądy Empedoklesa i Arystotelesa oraz omawia trzy wyróżnione przez Arystotelesa rodzaje przyjaźni: opartą na użyteczności, na przyjemności oraz przyjaźń doskonałą (bezinteresowną). W zakończeniu stwierdza, że najcenniejsza jest przyjaźń doskonała — bezinteresowna, wolna od zawiści i trwała — choć zarazem rzadka.

Rozwiązanie

1. P (przyjaźń jako siła łącząca różne charaktery/żywioły w harmonii); 2. F (przyjaźń doskonała daje odwagę, by upomnieć przyjaciela — a nie przemilczeć jego błędy).

Rozwiązanie

C — według tekstu przyjaźń oparta wyłącznie na przyjemności przebywania razem „zawsze w końcu wygasa”.

Rozwiązanie

„Mały Książę” (Antoine de Saint-Exupéry).

Rozwiązanie

Aby zyskać przyjaciela, niezbędne jest „oswojenie” — poświęcenie drugiej istocie czasu, cierpliwości i uwagi, zbudowanie więzi oraz wzięcie za nią odpowiedzialności. Przyjaźni nie można kupić ani zdobyć od razu — trzeba ją cierpliwie budować. Przykład: lis prosi Małego Księcia, by go oswoił, i uczy go, że powinni spotykać się codziennie, a chłopiec ma siadać coraz bliżej. Dzięki poświęconemu czasowi stają się dla siebie jedyni i wyjątkowi, a Mały Książę staje się „odpowiedzialny za to, co oswoił”.

Rozwiązanie

C — składa się z trzech zdań składowych: podrzędnego („Kiedy dwóch idzie razem”) oraz dwóch współrzędnych („każdy lepiej działa”, „[każdy] myśli”).

Rozwiązanie

B — „Co dwie głowy, to nie jedna” oznacza, że współdziałanie i wspólne myślenie przynosi lepsze efekty.