Rozwiązanie

1. P („W każde niemieckie święto wywieszały…”); 2. P (Rudy, zainspirowany, zdjął flagi z gmachu Zachęty).

Rozwiązanie

C — „Spokój ten i opanowanie najbardziej imponowały Bukom”.

Rozwiązanie

Ambicja sprawiała, że Alek nie zadowalał się zwykłymi zadaniami — chciał dokonywać rzeczy wyjątkowych i trudniejszych niż koledzy. Dlatego ściągał największe i najbardziej eksponowane flagi, z najwyższych, najtrudniej dostępnych miejsc, i podejmował się najbardziej ryzykownych akcji. Chęć wyróżnienia się i sprawdzenia siebie popychała go do coraz odważniejszych, brawurowych czynów.

Rozwiązanie

D — „żywy i bezpośredni udział” = udział osobisty, z zaangażowaniem.

Rozwiązanie

Ilustracja nawiązuje do akcji zdjęcia z pomnika Kopernika niemieckiej tablicy, którą okupant zasłonił polski napis (głosząc, że astronom był Niemcem). Alek w ramach małego sabotażu odważył się ją usunąć. Trudność polegała na tym, że pomnik znajdował się w centrum miasta, w miejscu eksponowanym i pilnowanym; akcja groziła schwytaniem przez Niemców i surową karą, wymagała więc odwagi, sprytu i zimnej krwi. Potwierdza to, że Alek potrafił decydować się na czyny niełatwe.

Rozwiązanie

C, A, B, E, D.

Rozwiązanie

Tytuł: „Quo vadis” (Henryk Sienkiewicz). Bohater: Ursus. Uzasadnienie: Ursus dokonał czynu przekraczającego możliwości przeciętnego człowieka — na arenie gołymi rękami, nadludzką siłą złamał kark rozjuszonemu turowi, do którego przywiązano Ligię, i uratował dziewczynę od pewnej śmierci. Jego wyczyn wzbudził podziw rzymskiej widowni.

Rozwiązanie

Podmiot: B (Alek). „z daleka”: D (okolicznik).

Rozwiązanie

np. „Alek już z daleka utkwił wzrok we frontonie Zachęty” (lub: „…wpatrzył się we fronton Zachęty”).

Rozwiązanie

1. P; 2. F (wykrzyknik wyraża emocje i niedowierzanie, nie rozkaz).

Rozwiązanie

• Kino — w ramach małego sabotażu bohaterowie zniechęcali Polaków do chodzenia na niemieckie seanse (rozpowszechniali hasło „Tylko świnie siedzą w kinie”, wrzucali do kin świece dymne).
• Pociąg (lokomotywa) — starsi bohaterowie prowadzili akcje dywersyjne na kolei, m.in. wysadzali tory i pociągi z zaopatrzeniem dla wojsk niemieckich, utrudniając transport okupanta.

Rozwiązanie

Tematem jest szczęście — czym jest i jak je osiągnąć. Autor rozpoczyna od rozróżnienia dwóch pytań: łatwiejszego („co sprawia, że jestem szczęśliwy?”) i trudniejszego („czym jest szczęście?”), a następnie wyjaśnia, że prawdziwe, głębokie szczęście wymaga świadomego dokonywania wyborów, wyznaczania celów i nadawania życiu sensu — potrzebne są do tego inteligencja i silna wola. W zakończeniu przywołuje słowa filozofa Alaina, że nie może być szczęśliwy ten, kto szczęścia nie pragnie — trzeba go chcieć i samemu je tworzyć.

Rozwiązanie

D — 3. akapit mówi, że bycie szczęśliwym to umieć wybierać (drogę, wartości), a przez wybory nadajemy życiu sens.

Rozwiązanie

C — dążenie do głębszego szczęścia wymaga wyznaczania sobie celów i wytrwałej pracy nad ich realizacją.

Rozwiązanie

1. F (autor pisze, że przykre doświadczenia umożliwiają rozwój i bywają korzystne); 2. P.

Rozwiązanie

A, B, E. Podmiot akceptuje siebie („Nie wstydziłem się myśleć, że byłem, kim jestem”), odczuwa spokój („dzień szczęśliwy”, brak bólu) i pozostaje w kontakcie z przyrodą (ogród, kolibry, morze).

Rozwiązanie

Raczej nie stanowi trafnego komentarza. W wierszu „Dar” szczęście podmiotu lirycznego nie wynika z pragnienia go ani z aktywnego „tworzenia” — przeciwnie, płynie z wewnętrznego spokoju, harmonii z przyrodą i akceptacji siebie oraz z wyzbycia się wszelkich pragnień („Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć”). Podmiot jest szczęśliwy właśnie dlatego, że niczego nie pożąda i przyjmuje swój los jak dar. Alain natomiast twierdzi, że szczęścia trzeba chcieć i samemu je tworzyć — ukazuje więc odmienną, „aktywną” wizję szczęścia niż ta zawarta w wierszu.

Rozwiązanie

B — „mnożyć” wymienia się na „mnogi” (ż : g), tak jak „ważyć” na „waga”.