Rozwiązanie

1. P (spór dotyczy naprawy granicznego muru); 2. F (Papkin podburza i atakuje mularzy, nie godzi zwaśnionych).

Rozwiązanie

C — Papkin ma przepędzić mularzy i przerwać naprawę muru.

Rozwiązanie

Tak, trafnie. „Żyć jak pies z kotem” oznacza pozostawać w ciągłym konflikcie i nie znosić się nawzajem. Cześnik i Rejent to skłóceni sąsiedzi: spierają się o graniczny mur, obrzucają groźbami i obelgami (Cześnik chce bić, woła „wprzódy trupem go zaścielę”, Rejent odpowiada ironią). Ich wzajemna wrogość i nieustanne kłótnie dobrze oddaje to porzekadło.

Rozwiązanie

1. P (didaskalia „w oknie” wskazują, skąd obserwują); 2. F (nie ma opisu wyglądu bohaterów).

Rozwiązanie

A, C, E, B, D.

Rozwiązanie

A — finałowa „zgoda” to pogodzenie się zwaśnionych sąsiadów (dzięki ślubowi ich dzieci — Wacława i Klary).

Rozwiązanie

Bardziej komiczna jest sytuacja z kadru nr 2. Uzasadnienie: występuje w niej komizm słowny — porywczy Cześnik bez przerwy wtrąca „Mocium panie” i nieporadnie układa zdania („Która lubo mało znana”), które Dyndalski posłusznie zapisuje; oraz komizm sytuacyjny — Cześnik dyktuje chaotycznie, a powolny, przygłuchy sługa nie nadąża i przekręca słowa, przez co powstaje zabawny nieład. (Można też wybrać kadr 1 — Papkin piszący testament: komizm postaci tchórzliwego samochwały i komizm słowny jego lamentów.)

Rozwiązanie

Tytuł: „Kamienie na szaniec”. Bohaterowie: Zośka, Alek i Rudy. Uzasadnienie: przyjaźń, zgoda i współdziałanie bohaterów pozwalały im dokonywać rzeczy wielkich — dzięki solidarności i wzajemnemu zaufaniu przeprowadzili brawurową akcję pod Arsenałem, w której odbili z rąk gestapo torturowanego Rudego. Ich zgodne współdziałanie umacniało grupę i pozwalało pokonywać trudności.

Rozwiązanie

B (dopełnienia) oraz C (w zdaniu C „zamek” to również dopełnienie: „widzieliśmy — kogo? co? — zamek”). W zdaniu D „zamek” jest podmiotem.

Rozwiązanie

Brakujące przecinki: przed „gdy” (zdanie podrzędne), przed „więc” (spójnik wynikowy) oraz wydzielający wtrącenie „jako wojewoda”:

„Piotr Firlej, jako wojewoda, uważał Jana Skotnickiego za niegodnego siebie sąsiada i dokuczał mu, gdy tylko nadarzała się do tego sposobność. Skotnicki nie ustępował mu, więc sprawa znalazła się w trybunale.”

Rozwiązanie

Rozpoczyna od spostrzeżenia, że we współczesnym świecie kontakty międzyludzkie stały się powierzchowne i krótkotrwałe, zapośredniczone przez media, i brakuje czasu na prawdziwą przyjaźń. Odwołuje się do opinii filozofów — Leszka Kołakowskiego i Arystotelesa — na temat wartości i istoty przyjaźni. Przywołuje przysłowia, aby pokazać, że znaczenie przyjaźni dostrzegano od dawna i we wszystkich zakątkach świata. Podsumowując, stwierdza, że przyjaźń uczy powściągliwości i wyrozumiałości, a im więcej przyjaźni między ludźmi, tym wyższy poziom uspołecznienia — jest więc cenną wartością.

Rozwiązanie

A — tekst nie mówi o cenie zdrady przyjaciół; porusza natomiast kwestie z B, C i D.

Rozwiązanie

1. F (Kołakowski stawia przyjaźń „na pierwszym miejscu” wśród dóbr); 2. F (Arystoteles twierdzi, że wystarczy mieć niewielu przyjaciół).

Rozwiązanie

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w nieszczęściu. Zwycięzcę — człowieka sukcesu — otacza wielu ludzi, lecz często są to przyjaciele fałszywi i interesowni, których przyciąga jego powodzenie. Przy pokonanym, w trudnej sytuacji, pozostają natomiast tylko przyjaciele prawdziwi i wierni — nieliczni, ale szczerzy. Wartość przyjaźni sprawdza się więc w porażce, a nie w chwilach triumfu.

Rozwiązanie

Tak, mogłaby. Grafika przedstawia ludzi siedzących samotnie na wysepkach uformowanych ze smartfonów — mimo fizycznej bliskości są od siebie odizolowani, każdy pochłonięty własnym telefonem. Trafnie ilustruje to główną myśl tekstu Kojdera: we współczesnym świecie media zastępują prawdziwe, bezpośrednie kontakty „face-to-face”, przez co ludzie stają się samotni, a ich relacje — powierzchowne. Grafika obrazuje więc diagnozę tekstu o zaniku prawdziwych przyjaźni.