Fala stojąca powstaje przez nałożenie się fali biegnącej i fali odbitej (np. w strunie zamocowanej na końcach). W wyniku interferencji jedne punkty pozostają nieruchome — to węzły, a inne drgają z maksymalną amplitudą — to strzałki. Wzór fali nie przemieszcza się (stąd nazwa „stojąca").

Odległość węzłów to $\dfrac{\lambda}{2}$, więc $\lambda = 2\cdot 0{,}5 = 1\ \text{m}$.

Na strunie powstaje fala stojąca, której długość zależy od długości struny. Krótsza struna daje falę o mniejszej długości, a więc o większej częstotliwości — słyszymy dźwięk wyższy. Dłuższa struna daje niższy dźwięk. Dlatego skracając strunę (przyciskając ją), zmieniamy wysokość dźwięku.