Korzystamy ze wzoru $E = \dfrac{h c}{\lambda}$. Najpierw zamieniamy nanometry na metry: $500\ \text{nm} = 5{,}0\cdot10^{-7}\ \text{m}$.

$E = \dfrac{6{,}63\cdot10^{-34}\cdot 3{,}0\cdot10^{8}}{5{,}0\cdot10^{-7}} = \dfrac{1{,}989\cdot10^{-25}}{5{,}0\cdot10^{-7}}$

$E \approx 3{,}98\cdot10^{-19}\ \text{J}$. To energia jednego fotonu światła zielonego.

Obliczamy energie obu poziomów:

$E_3 = -\dfrac{13{,}6}{3^2} = -\dfrac{13{,}6}{9} \approx -1{,}51\ \text{eV}$,

$E_2 = -\dfrac{13{,}6}{2^2} = -\dfrac{13{,}6}{4} = -3{,}40\ \text{eV}$.

Energia emitowanego fotonu to różnica energii poziomów:

$\Delta E = E_3 - E_2 = -1{,}51 - (-3{,}40) = 1{,}89\ \text{eV}$.

Foton unosi ok. $1{,}89\ \text{eV}$ (to linia $H_\alpha$ w czerwonej części widma wodoru).

Obserwacja: atom jest w większości „pusty” — dodatnia cząstka $\alpha$ przelatuje przez tę przestrzeń bez przeszkód, dlatego większość nie zmienia toru.

Odbicia pod dużym kątem zdarzają się, gdy cząstka $\alpha$ trafi blisko maleńkiego, dodatnio naładowanego i masywnego jądra — odpychanie elektrostatyczne zawraca ją.

Wniosek: cały ładunek dodatni i niemal cała masa atomu skupione są w bardzo małym jądrze, a elektrony zajmują rozległą przestrzeń wokół niego. To obaliło model Thomsona.